About me

Ondanks alles ben ik altijd in liefde blijven geloven. Dat is misschien wel het meest kwetsbare stuk van mij. Want eerlijk is eerlijk: mijn grootste angst was lange tijd niet om alleen te zijn, maar om mezelf opnieuw te verliezen. Om weer te verdwijnen in zorgen, aanpassen en pleasen. Daarom heb ik moeten leren dat liefde niet betekent dat je jezelf moet opgeven. Dat echte verbinding pas kan ontstaan wanneer je ook verbonden blijft met jezelf. Dat inzicht heeft mij niet harder gemaakt, maar wel bewuster. Ik kies vandaag met veel meer zachtheid én met veel meer helderheid.

Muziek heeft me daar ook doorheen geholpen. Vooral countrymuziek. Omdat die niet mooi probeert te zijn, maar eerlijk. Verhalen over vallen en weer opstaan, over hartzeer, hoop en doorzetten. Muziek die niet verbergt dat het soms pijn doet, maar die ook altijd ergens licht laat doorschemeren. In veel van die nummers vond ik herkenning, maar ook troost. Het gaf me het gevoel dat ik niet alleen was in wat ik voelde. Dat emoties er mogen zijn, zonder ze te moeten wegduwen.

Ik ben iemand die snel aanvoelt wat er onder de oppervlakte speelt. Ik zie spanning in een houding, twijfel in een blik, stilte die eigenlijk veel zegt. Dat is geen techniek, dat is hoe ik in elkaar zit. Mijn leven heeft me geleerd om tussen de lijnen te lezen, om te luisteren naar wat niet uitgesproken wordt. En vooral om te begrijpen hoe belangrijk het is dat iemand zich veilig voelt voor ze zichzelf echt kan laten zien.

Dat alles samen vormt wie ik vandaag ben. Zacht, maar niet klein. Rustig, maar met vuur vanbinnen. Ik hou van eenvoud, van eerlijkheid, van momenten die niet perfect hoeven te zijn om waardevol te zijn. Ik geloof in vertragen, in voelen, in ruimte maken voor wat er echt speelt. En ik geloof dat vrouwen niet moeten leren om harder te worden, maar om zichzelf weer serieus te nemen.

Mijn expertise zit niet alleen in wat ik heb geleerd, maar in wat ik heb doorleefd. In therapie, zelfontwikkeling, psychologische kennis en vooral in het echte contact met vrouwen. 

Wie ik ben, neem ik volledig mee in mijn werk. Mijn rust, mijn gevoeligheid, mijn kracht om aanwezig te blijven, ook wanneer het spannend wordt. Dat is geen rol die ik speel, dat is wie ik ben. En precies daardoor kan ik jou dragen in een ervaring die niet oppervlakkig is, maar diep en echt.

Dit is mijn verhaal. Niet perfect, niet rechtlijnig, maar eerlijk. En het is de basis van alles wat ik vandaag met zoveel liefde en overtuiging doe.

There’s power in stillness and softness in fire, i carry both.

Ik weet hoe kwetsbaar het is om jezelf te tonen. Hoe spannend het kan zijn om ruimte in te nemen. En hoe bevrijdend het voelt wanneer je merkt dat je dat mag doen zonder oordeel.

Ik ben iemand die tot rust komt aan het water en in de natuur. Daar waar alles even stiller wordt, waar je niet moet uitleggen wie je bent of wat je voelt. Water helpt mij om te zakken, om terug te keren naar mijn lichaam, om weer te ademen in plaats van alleen maar te functioneren. Het is de plek waar ik helder word, waar ik voel wat klopt en wat niet. Die verbondenheid met natuur en rust zit diep in mij en bepaalt ook hoe ik in het leven sta: niet forceren, niet haasten, maar luisteren en meebewegen.

Een mama, boudoirfotografe, maar vooral ook een vrouw die heel veel voelt. Iemand die koos voor zichzelf en haar dochter, en haar leven opnieuw opbouwde na jaren van verdriet, trauma, manipulatie, narcisme, blijven geven en blijven proberen. Met elke stap dat ik weer een beetje dichter bij mezelf kwam begon ik te vertrouwen op wat mijn hart eigenlijk al lang wist: dat mijn passie voor dit werk me ook vertelde wat ik zelf nodig had.

Elke golf, elke zonsondergang, herinnert me aan de kracht die in vrouwen leeft steeds opnieuw opstaan, steeds weer stralen..