over stefanie
☼ Leo ☽ Leo ↑ Libra
Een beetje over mezelf
An old soul drawn to real stories and the quiet power of feminine truth.
Hi! Ik ben Stefanie.
Als je mij zou vragen waar ik me het meest thuis voel, dan is het niet op een drukke plek. Ik vind mezelf terug aan het water, tussen de bomen of tijdens een wandeling in de natuur, waar niets hoeft en de stilte net zoveel mag zeggen als woorden. Maar misschien voel ik me nog wel het meest thuis bij de man die me na alle trauma’s leerde wat echte liefde en vertrouwen is, mijn prachtige dochter en pluskinderen. Zij herinneren mij elke dag opnieuw aan wat écht belangrijk is : vertragen, verwonderen en aanwezig zijn in het moment.
Misschien is dat ook precies waarom vrouwen zich zo thuis voelen bij mij.. Ik geloof dat iedere vrouw een verhaal met zich meedraagt. Niet alleen de hoofdstukken die gemakkelijk verteld worden, maar juist de stukken die we onderweg stil zijn gaan houden.
There’s power in stillness and softness in fire.
I carry both.
De momenten waarop we onszelf een beetje kwijtraakten in alle rollen die we dagelijks vervullen. Als mama, partner, dochter, ondernemer of degene die altijd sterk probeert te zijn.
Mijn werk gaat daarom nooit alleen over fotografie. Het gaat over een ruimte creëren waarin jij even niets hoeft te dragen. Waar je mag landen. Waar je weer kunt voelen wie je bent, zonder alle verwachtingen die de wereld je voortdurend oplegt.
Ik noem mezelf vaak een old soul. Niet omdat het mooi klinkt maar omdat ik me altijd aangetrokken heb gevoeld tot echtheid. Tot verhalen die dieper gaan dan de oppervlakte. Tot mensen die durven voelen, ook wanneer dat spannend is. Juist daar ontstaat verbinding.
Want uiteindelijk zijn het nooit de grote gebeurtenissen die ons vormen, maar de kleine momenten waarop we onszelf weer even ontmoeten.
Lange tijd dacht ik dat sterk zijn betekende dat je altijd doorging. Dat je bleef zorgen. Bleef dragen. Bleef functioneren. Tot mijn lichaam me liet voelen dat overleven niet hetzelfde is als leven.
Die ervaring heeft niet alleen veranderd hoe ik naar mezelf kijk, maar ook hoe ik naar de vrouwen kijk die mijn studio binnenstappen. Achter bijna iedere glimlach schuilt een verhaal. Achter iedere onzekerheid zit een vrouw die ooit is gaan geloven dat ze te veel was, of juist niet genoeg.
Ik herken dat. Misschien is dat ook waarom ik zo snel zie wat niet wordt uitgesproken. Niet omdat ik mensen wil analyseren, maar omdat ik écht aanwezig ben. Ik zie hoe je binnenkomt. Hoe je jezelf soms kleiner maakt dan je bent. Hoe je lacht, terwijl je diep vanbinnen verlangt om gewoon jezelf te mogen zijn. En ik zie ook hoe dat langzaam verandert wanneer je voelt dat je veilig bent.
Voor mij begint een shoot daarom niet bij de camera. Ze begint bij vertrouwen. Bij het gevoel dat je niets hoeft te bewijzen en niemand hoeft te zijn. Want pas wanneer jij je veilig voelt, ontstaat er ruimte om jezelf weer te herkennen. En precies daar ontstaan de beelden die je raken. Niet omdat ze perfect zijn. Maar omdat ze écht zijn.
Holding space for women to rediscover the power they already carry within.
Wat in 2021 begon met een camera en een liefde voor fotografie, groeide uit tot iets wat ik nooit had durven dromen. Met iedere vrouw die ik mocht fotograferen, werd het steeds duidelijker dat mijn werk niet alleen gaat over beelden maken. Het gaat over ruimte creëren.
Een plek waar vrouwen zichzelf weer mogen zien, voelen en herinneren wie ze werkelijk zijn. Vrijwel iedere vrouw die mijn studio binnenstapte, bracht een verhaal met zich mee. Een verhaal vol overtuigingen die haar vertelden dat ze eerst moest afvallen. Dat ze niet fotogeniek was. Dat ze niet wist hoe ze moest poseren. Dat haar lichaam niet mooi genoeg was om gezien te worden. Maar keer op keer gebeurde er iets bijzonders.
Langzaam maakten die overtuigingen plaats voor zachtheid. Voor trots. Voor herkenning. Voor het besef dat ze al die tijd niets hoefde te veranderen om het waard te zijn om gezien te worden. Juist in die momenten besefte ik dat mijn camera nooit het belangrijkste onderdeel van mijn werk is geweest.
Mijn werk begint op het moment dat een vrouw voelt dat ze volledig zichzelf mag zijn. Dat ze niets hoeft te bewijzen. Niet hoeft te presteren. Niet hoeft te voldoen aan een bepaald beeld. Dat ze simpelweg aanwezig mag zijn, precies zoals ze is.
Dat is de ruimte die ik wil creëren. Een plek waar je weer leert luisteren naar je lichaam, in plaats van het voortdurend te beoordelen. Waar zachtheid geen zwakte is, maar een kracht. Waar je jezelf niet langer ziet door de ogen van de wereld, maar weer door die van jezelf.
